Staptocht Borinage dag 4

Dinsdag 9 juli: van Grandmetz tot Bernissart en Blaton

>>> Bekijk hier de foto's (met dank aan de fotografen en fotogeniekelingen)

 

Het laatste traject van de staptocht naar de Borinage voert ons van Grandmetz tot Blaton, vanwaar we de trein terug nemen naar huis.

De ochtend van de vierde en laatste dag krijgen we een ontbijt met hoeveproducten bij Monique en haar man, bewoners van een hoeve in het dorp Grandmetz. Daarna zetten we de tocht verder naar Leuze. In Leuze wachten enkele deelnemers ons op die eerder al meegestapt hebben. Vanaf hier is de oude spoorwegbedding ingericht als een mooi fietspad. Spijtig is wel dat alle spoorwegrelicten door deze herinrichting verdwenen zijn. Vanaf hier zien we geen paaltjes met nummers en slagbomen of stoplichten meer.

Het landschap is veel vlakker geworden sinds we de derde dag Ronse verlaten hebben. Voorbij Ronse heuvelde het nog tot in Frasnes. Na Frasnes is het landschap platter, met windmolens en een heel rechte spoorwegbedding, die zich niet meer zo uitgesproken aftekent in het reliëf. De meest grote spoorwegtaluds kwamen we tegen op het stuk tussen Ellezelles en Ronse. Dit gebied heeft niet voor niets als toponiem ‘Pyreneeën” gekregen. Op enkele tientallen meter van elkaar loopt de oude spoorwegbedding hier diep ingesneden in heuvels en hoog verheven boven een dalen. Hier in de omgeving van Leuze zien we deze insnijdingen in het landschap niet. De spoorweg is hier een rechte eindeloze lijn door het landschap.

Ondertussen zitten we al diep in Henegouwen en naderen we de streek van de Borinage. Iets voor Blaton eindigt het fietspad waar de oude lijn 87 samenkomt met de lijn naar Doornik die nog in gebruik is. Wij maken hier een toer via het kanaal Nimy en het meer van Bernissart, om in Bernissart terug op de oude spoorwegbedding te komen die hier opnieuw een recreatieve route is. Van hier stappen we moe maar voldaan de laatste kilometers naar Blaton waar we de trein nemen terug naar huis.

We dachten oorspronkelijk dat het meer van Bernissart een relict was van de mijnen, maar dat blijkt niet zo te zijn. Reden te meer om nog eens terug te keren en de zoektocht verder te zetten over de oude spoorweg van Bernissart tot Harchies en het mijnmuseum van Bernissart.

Dank aan de deelnemers voor het enthousiasme, het nemen van foto’s en determineren van planten en dieren. Alle data worden nu verwerkt en zullen meegenomen worden in de reizende tentoonstelling.

Wordt vervolgd!

    leaderlogostp