De voetwegen 99 en 102 waren afgesloten van 31 maart 2006 tot juni 2007. Toen ze terug toegankelijk werden, was enkele dagen eerder een aanvraag ingediend tot verlegging van voetweg 99 om "een bos als één geheel te kunnen beheren" en de afschaffing van voetweg 102 omdat door verlegging deze doodlopend zou worden.
Ondanks massaal protest, petities en bezwaarschriften, adviseerde het gemeentebestuur positief in oktober 2007 en keurde de provincie de verlegging/afschaffing goed in maart 2008. Er werden 36 beroepschriften ingediend en op 3 augustus 2009 werden deze beroepen ingewilligd door de Vlaamse regering en de beslissing van de provincie vernietigd. Beide voetwegen blijven dus bestaan in hun huidige vorm, ze zijn open en intensief gebruikt (zoals voorheen).
De eigenaar legde zich niet bij het besluit neer en trok naar de Raad van State, waarin het de vernietiging vroeg van de beslissing van Vlaams Minister Muyters, de beslissing die ervoor zorgde dat de voetwegen uiteindelijk bleven bestaan. Trage Wegen vzw stapte als één van de tussenkomende partijen mee in het geding en steunde de Vlaamse overheid in haar beslissing de voetwegen te behouden.
De Raad van State verwerpt niet alleen de volledige aangevoerde argumentatie van de eigenaars punt voor punt, maar stelt bovendien dat deze eigenaars zelf geen enkel belang hebben bij het vernietigen van de beslissing van de minister. Waarom? Kort gezegd: de beslissing van de Deputatie die de voetwegen afschafte werd genomen zonder goedgekeurd rooilijnplan en is dus niet-uitvoerbaar. De eigenaars hebben er geen belang bij terug te vallen op een niet-uitvoerbare beslissing.
Verder leest het arrest als een handleiding bij de relatie tussen de Buurtwegenwet en het Rooilijnendecreet. Ook in dit arrest bevestigt de Raad van State de noodzaak van een goedgekeurd rooilijnplan bij het verleggen van een voetweg, niks nieuws. De Raad van State spreekt tegen dat dit enkel het geval zou zijn als men een beslissing zou willen operationaliseren (lees: onteigenen, in openbaar domein brengen, bepaalde werken, etc...). (zie randnr. 29.2 in antwoord op randnr. 26.3). Het rooilijnplan is bijgevolg een vereiste in de administratieve procedure. Bovendien kan het rooilijnplan voor voetwegen op private grond ingevolge artikel 6 Rooilijnendecreet NIET worden opgemaakt volgens de procedure voorzien in ditzelfde decreet, maar is de procedure volgens de ministeriële circulaire van 1921 (in bijlage) nog steeds van toepassing. (randnr. 29.4 in antwoord op randnr. 26.4). We hadden dit wel vermoed, maar nu zien we onze vermoedens ook bevestigd.
Ook arrest bevestigt trouwens volgende punten:
- elke gebruiker van de openbare weg heeft in principe een voldoende belang om in rechte te treden tegen een beslissing die deze weg mogelijks afschaft;
- het initiatiefrecht tot verlegging/afschaffing niet toekomt aan een individuele rechtsonderhorige, maar slechts aan het openbaar bestuur in casu (zie randnr. 21);
- er is bijgevolg een wezenlijk verschil in redelijke termijnen bij het behandelen van beroepen tegen beslissingen die buurtwegen zouden afschaffen ten opzichte van deze geldend in de ruimtelijke ordeningen voor pakweg stedenbouwkundige vergunningen (die wél van individuele strekking zijn). In deze zaak werd een behandelingstermijn van 1 jaar niet als onredelijk lang beschouwd: veel bezwaarschriften, natuurgebied, ...;
Trage Wegen vzw verheugt zich op de goede afloop van deze zaak. Lees er alles over op de webpagina van >>> Trage Wegen Dilbeek.
