header02

Menen, 19 augustus Brussel, 1 & 2 september Turnhout, 8 & 9 september Zutendaal, 15 en 16 september Herzele, 25 & 26 augustus

Floris Visser (NL) | Café Hallo - Mille Plateaux

PERFORMANCE & TIJDELIJKE ONTMOETINGSRUIMTE 

Interventies in Turnhout (8-9.09)

web Floris Visser - Cafe Hallo 2 - voorkeur AndyCafé Hallo werkt niet met vaste aanvangstijden. In plaats daarvan zijn er gedurende de dag en avond golven van activiteit. Het kan doorlopend betreden worden en vereist geen begrijpen. Café Hallo kan het best worden opgevat als een omgeving in het landschap waarbinnen zich acties en gebeurtenissen voltrekken zonder dat die van het publiek deelname of reactie vergen. Tegelijkertijd kunnen er dingen ontstaan en vergaan; er is vuur, er zijn geluiden, er staan stoelen, er is wat te drinken, misschien voelt u zich aangetrokken tot deze elementen. Café Hallo is een gebeurtenis waarbij mensen, vrienden, deelnemers en passanten samenkomen omwille van de samenkomst. Zoals dat ook in een café gebeurt; je spreekt er af met bekenden en deelt tegelijkertijd die ruimte met mensen die je niet kent. Kennelijk heeft de mens een behoefte om in elkaars aanwezigheid te vertoefen buiten het privédomein van de woonkamer. En geeft het café een gevoel van verbondenheid zonder verplichtingen. 


Café Hallo is een eenvoudig bouwsel, primitief van uiterlijk, een baken van menselijke aanwezigheid in het landschap. Alsof het zegt: er is hier iemand, hallo. Binnen die uiterlijke vorm ontstaat een nieuwe geestelijke omgeving van duizend niveaus die elkaar op rizomatische wijze doorkruisen. Het begrip rizoom komt van de Franse filosofen Deleuze & Guattari en is een term uit de plantkunde waarmee de ondergrondse wortelstokmatige vertakkingen worden aangeduid, zoals bij gras of brandnetels het geval is. Deleuze & Guattari gebruikten de term als contrast voor de boomstructuur, die veel wordt toegepast om het Westerse denken te organiseren aan de hand van een rationele, lineaire en hiërarchische ordening. In plaats daarvan stellen zij het denken voor als een nomadische, wilde en associatieve landkaart waarin ideeen en gedachtes langs steeds veranderende lijnen zonder begin- of eindpunt lopen.


Floris Visser (NL)

web Floris Visser - Cafe Hallo 2 - voorkeur AndyFloris Visser is aangetrokken tot fenomenen die op het eerste gezicht weinig om het lijf hebben. Vaak zijn dat dingen, situaties of handelingen die alledaags of terloops zijn en daardoor niet opvallen. Toch worden het vaak herkenbare beelden of momenten als ze versterkt of nadrukkelijk gepresenteerd worden. Neem bijvoorbeeld het graven van een kuil, zonder doel of functie. Een nutteloze handeling, vooral als het een heel grote kuil is en met de hand gegraven. Waarom zou een mens de tijd nemen om dat te doen? Toch spreekt het hem aan, eerst onbewust, dan intuïtief en vervolgens komen er beelden en associaties; aarde, vuil, primitieve emoties, de fysieke cadans van het scheppen en graven, steeds dieper, een oude herinnering aan een hut, wezenlijk en nutteloos tegelijkertijd. Het kost hem tijd en moeite om in die vergeefse handeling een bevrijdende ervaring te hebben. Maar juist in de poging daartoe schuilt een perspectief; het kleine avontuur zonder schijnbaar nut. Hoe vaker hij aan die zin denkt, des te groter de wereld wordt. De fenomenen die hij bedoelt zijn op een bepaalde manier ook heel krachtig. Ze ogen simpel maar tonen zich bij nader inzicht toch veelzijdig.Het fenomeen voicemail bijvoorbeeld; een uitstervend medium, achterhaald door meer praktische en snellere communicatiemiddelen. Maar fascinerend ook als ruimte om geluid op te slaan, om op een omslachtige manier zendtijd te creëren voor een radioprogramma van twee minuten; de lengte van een welkomsboodschap. Zo is Radio Voicemail ontstaan, iedere week zend hij via de voicemail van zijn telefoon een nieuwe aflevering uit met reportages, interviews, verslagen en geluiden.
Vertraging en kronkelwegen zijn wat dat betreft goede manieren om bewustwording aan te moedigen. Het is interessant om naar je omgeving te kijken en te blijven kijken zonder dat zich direct iets aandient wat bevredigend is. Niet alles is instant en kosteloos afroepbaar, eigenlijk krijgen de dingen hun waarde geleidelijk maar vanzelf zodra er tijd is ingegaan.
Floris houdt ook van kleine en terloopse acties of beelden, die zichzelf pas gaandeweg prijsgeven. Zo plakte hij een tijd overal stickers waarop alleen 77B.3553VC stond. Dat was de meest versimpelde, bijna gecodeerde manier om mijn postadres te delen. Zou iemand het überhaupt opvallen en de code als zodanig herkennen? En zou het genoeg nieuwsgierigheid wekken om iemand een brief te doen sturen?
Toen hij klein was vroeg Floris zich af of er iemand zou bestaan die heel goed is in hooghouden, met een voetbal, iemand van wie je dat niet wist en bij wie je dat niet zou verwachten. Het leek me zo mooi als diegene dat aan niemand zou vertellen, en nooit in het openbaar zou laten zien. En dat mensen daar pas na zijn dood achter zouden komen, of misschien wel nooit. De fascinatie voor dingen die nergens op slaan is er nog steeds. Of beter gezegd: die op niets anders slaan dan zichzelf. We hebben al snel de neiging een doel aan iets toe te schrijven, de dingen om ons heen te onderwerpen aan een logische en lineaire structuur van hoofdzaken, bijzaken, met een begin- en een eindpunt. De mens is geneigd de wereld in te richten op basis van zekerheden, voorspelbaarheid en duidelijk afgebakende denkpatronen. Op zich is dat niet vreemd, want om een wereldwijd sociaaleconomisch netwerk in stand te houden zijn we van zulke vaste structuren afhankelijk. Maar achter die zelfopgelegde ordening van de wereld gaat een associatieve, ongrijpbare en intuïtieve natuur schuil. Het menselijk denken kan veel beter worden uitgelegd als een steeds veranderende nomadische zwerftocht op meervoudige niveaus die zich niet laat vangen in regulerende stelsels. Het is grillig, flexibel en rizomatisch. Soms lukt het Floris om achter alledaagse en schijnbaar normale situaties te kijken. Door menselijke afspraken over wat de wereld is te ontrafelen en ze te herschikken. Niet om ze te verwerpen, maar om nieuwe concepten toe te voegen. Waarom eten we bijvoorbeeld kippen, koeien en haring, maar houden we parkieten, goudvissen en cavia's als huisdier? Wat betekent het als je dat omdraait en dieren uit de dierenwinkel eet; hoe smaakt het, roept het weerzin op en weerstand, is het zielig? In alles ligt tegelijkertijd een intense ervaring van oppervlakte en diepte besloten.

www.vlorisfisser.nl